‘น้องภีส์ม’กับการเยียวยาผ่านการวาดรูปที่ทำให้เธอพิเศษ

นักเรียนของ illustcourse ที่ได้รับเลือกให้ทำงานจริงกับทางเราค่ะ

ทำความรู้จักน้องภีส์มนะคะ  น้องภีส์มจะมาช่วยงานในilluscourseสักพักในส่วนบทความค่ะ

​สวัสดีค่ะ เราคือ “ ภีส์ม” ชื่อจริงก็เหมือนชื่อเล่น คนส่วนมากมักอ่านชื่อเราไม่ออก อ่านว่า “พีม” นะคะ แต่เขียนอย่างนี้เพราะ(แม่บอกว่า)มาจากชื่อ ภีษมะ เป็นนักรบผู้ชายในเรื่อง ศึกมหาภารตะ ความหมายของชื่อคือ “นักรบอมตะที่มีจิตใจงดงาม และไม่ตายจนกว่าจะอยากตาย” ตอนแรกรู้ความหมายชื่อตัวเองรู้สึกอึ้งมาก นี่แม่ตั้งใจให้หนูเป็นอะไรคะ เป็น Fighter ผู้มีคุณธรรมเหรอ ขัดกับนามปากกามาก คือตั้งนามปากกาในช่วงที่ความคิดดาร์ค พอโตมารู้สึกอนาถตัวเองเลยมีวิวัฒนาการดังนี้ ruin > Luu ค่ะ ลูเอง

​เท้าความไปตอนเด็ก เราไม่ใช่คนสนใจความสวยงามของตัวเองแถมหน้าตาไม่น่ารัก เป็นเป็ดขี้เหร่ในดงหงส์งาม ไม่มีใครสนใจ ในขณะที่พี่ชายตอนนั้นหน้าตาดี น่ารักน่าชัง มีแต่คนรักคนสนใจ เราเลยสนใจความสวยงามของอย่างอื่นมากกว่า ประกอบกับปีที่เราเกิดคือปีที่เกิดเหตุการณ์เศรษฐกิจฟองสบู่แตก

ที่บ้านจึงไม่ค่อยมีเวลาให้เรา ทำให้ชอบดูรูปวาด ดูชุดสวยๆ หากิจกรรมที่ทำได้คนเดียวแล้วมีความสุขจนเป็นสิ่งที่ทำให้เป็นตัวเราในวันนี้คือ อ่านหนังสือและวาดรูป ซึ่งที่บ้านบอกว่าเราวาดรูปตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ โดยมีหลักฐานอยู่บนฝากำแพงบ้าน เรารู้สึกขอบคุณพี่เลี้ยงคนนึงที่วาดรูปเก่งมาก ทำให้เราอยากวาดเก่งบ้างเลยพยายามฝึกวาดตาม แต่แล้วที่บ้านก็ไม่จ้างพี่เลี้ยงต่อเพื่อฝึกให้เราทำงานบ้านเองตั้งแต่ประถม อย่างไรก็ตาม เราก็รักการวาดรูปมาจนถึงทุกวันนี้

​ช่วงมัธยมต้นเราเริ่มฝึกวาดรูปจริงจังในระดับนึง และมีรุ่นพี่ที่โรงเรียนซึ่งไม่รู้ว่าเห็นแววอะไรในตัวเรา เลยพาเข้าชมรมวาดรูปของโรงเรียน ได้เป็นรองประธานชมรมในปีแรก และได้เป็นประธานชมรมในปีถัดมา โดยระหว่างนั้นก็เป็นเด็กคอมฝ่ายกราฟฟิกที่โรงเรียนส่งไปแข่งในเวทีต่างๆด้วย แต่ตอนนั้นฝีมือยังไม่ดีเลยยังไม่ได้รางวัลอะไร ช่วงที่ได้รางวัลคือช่วงม.5 ได้รางวัลเยอะพอสมควร ม.ต้นเราขี้เกียจเรียนมาก(ไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง) มาก เพราะวิชาตอนเรียนม.ต้นคือเราต้องเรียนหมด ตั้งแต่สากกะเบือร้านเจ๊ไฝยันเรือใบสุไหงโกลกเพื่อให้รู้ว่าเราชอบอะไร ทำให้เราไม่โอเค แต่พอม.3 เกิดอยากเรียนหมอ เลยขยันเรียนเอาตรงโค้งสุดท้าย จนสอบเข้าม.ปลายสายวิทย์ได้

​ภีส์มก็คิดนะว่าชีวิตม.ปลายจะสงบสุข แต่ไม่ค่ะ แค่ขึ้นม.ปลายมาปีแรกสวรรค์ก็ส่งบททดสอบมาให้ชีวิตทันที เราเจอเหตุการณ์ที่ทำให้จิตใจเราตกต่ำมาก เสียความมั่นใจทั้งต่อโลก ต่อตัวเองและคนอื่น เราเครียดมากจนส่งผลต่อสุขภาพและเข้าโรงพยาบาลหลายครั้ง เหตุการณ์ที่เจอทำให้เราเครียดอยู่เกือบ 1 ปี โดยไม่มีใครรู้ ทำให้พฤติกรรมเราแปลกไป มีแต่คนมองว่าเราเป็นบ้าโดยที่ไม่รู้สาเหตุ แต่แล้วเราก็รักษาตัวเองกลับขึ้นมาได้ กลับมาเดินเฉิดฉายบนรันเวย์หมุนตัวฟูลเทิร์นเป็นภีส์มนิวลุค หน้าตาดีขึ้น บุคลิกดีขึ้น ขยันเรียนมากขึ้น เราเลยคิดว่าการป่วยยิ่งทำให้เรารู้สึกว่า “ฉันต้องพยายามมากกว่าคนอื่น” ซึ่งเกรดจบม.ปลายก็จบออกมาโอเค 3.55 (/กราบครูทุกคนที่ให้เลขนี้หนูมา)

​แต่สรุปแล้วเราก็ไม่ได้เรียนหมอตามที่เคยฝันไว้ตอนม. 3 หรอกนะคะ ยิ่งเรียนไปเราก็ยิ่งรู้สึกว่าเราควรเรียนอะไรที่ชอบมากกว่า เลยไปลุ้นผลสอบแอดมิดชั่นที่บ้านเพื่อน(ซึ่งตอนเช้าตกลงกันว่าจะไปเที่ยว ไปมาเราเป็นลมอยู่หน้าบ้านเพื่อน นางเลยบอก เออ อยู่นี่เหอะ..) สรุปก็ได้ เป็นนิสิตคณะมนุษยศาสตร์ สาขาวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น มหาวิทยาลัยรั้วสีเขียวที่หวังไว้ค่ะ ที่เราไม่เลือกเรียนคณะวาดๆด้วยเหตุผลว่าเคยเห็นรุ่นพี่เรียนแล้วกลับมาบอกว่า แกต้องวาดทั้งเทอม พอปิดเทอมแกจะไม่อยากจับดินสอเลย ก็เลยเลือกสิ่งที่ชอบเป็นอันดับสองระหว่างนั้นก็วาดรูปไปด้วย…….. คอนนิจิวะนิฮงโกะ….. และหลังเรียนมหาวิทยาลัยไปได้เทอมนึง ช่วงปิดเทอมก็มาเรียนกับพี่มุ่ยทำให้ได้อะไรหลายอย่างมาก รู้สึกเลยว่าตัวเองพัฒนาขึ้น และจะพัฒนาไปให้ได้มากกว่านี้ค่ะ

—————————-

(ความรู้สึกหลังเรียนกับพี่มุ่ย—)มาจะกล่าวบทไป เรื่องมันเริ่มที่ปิดเทอมแรกของมหาวิทยาลัยไม่อยากเสียเวลา ไปเปล่าๆ อยากทำอะไรที่ชอบแล้วพัฒนาตรงส่วนนั้น

ภ – แม่ ปิดเทอมภีส์มจะลงเรียนวาดรูปนะ

แม่ – ทำไมไม่เรียนทำอาหารอะไรแบบนี้ล่ะลูก เนี่ย แม่มีเพื่—-

ภ – ภีส์มถอนเงินค่าเรียนในบัญชีตัวเองสมัครไปเรียบร้อยแล้ว ไม่ทันแล้วแม่

แม่ – …………………….

​ตามอ่านบทความพี่มุ่ยมานานพอสมควร แอบรู้สึกว่าพี่มีอะไรที่คล้ายเราอยู่ แต่บอกไม่ถูก จนวันแรกที่เรียนก็เริ่มจับจุดได้ว่าเพราะอะไร ทั้งงานอดิเรก ความชอบความถนัด คล้ายกันพอควร ยิ่งเรียนยิ่งรู้สึกคุ้มทั้งเวลาทั้งเงินมาก เพราะพี่มุ่ยไม่ได้แค่สอน รับเงิน แล้วจากไป คือพี่มุ่ยให้อะไรหลายอย่างมาก ทั้งความรู้ ทัศนคติ พี่ไม่เคยว่าเวลาหนูส่งภาพการบ้านหรือภาพอื่นไปขอคำแนะนำ พี่แนะนำเรื่องอื่นนอกจากแค่เรื่องวาด พี่เป็นคนแรกที่มองหาตัวตนหนูเจอทั้งที่หนูยังหาไม่เจอทำให้หาทางเดินต่อไปได้ แถมพี่ยังให้โอกาสหนูต่อไปอีก ไม่รู้จะขอบคุณพี่กี่ภาษาดี ขอบคุณมากจริงๆค่ะ ;-;