ความฝันไม่ได้มีอยู่จุดเดียว

สวัสดีค่ะ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องถึงเพื่อนเราคนนึง

จอมแมก4

ตอนที่เจอเธอครั้งแรกก็รู้สึกว่าสวย แต่ไม่ได้รู้สึกว่าเท่ รู้สึกว่าหวานมากกว่า เธอชอบวาดการ์ตูนเหมือนเรา และจำได้ว่าวาดการ์ตูนบาส ลงสีโคปิค แปะสกรีนโทน ลายเส้นมีความเป็นตัวเอง เพราะชอบการ์ตูน เลยคุยกันถูกคอ แต่อยู่คนละกลุ่มกัน(สมัยนั้นเพื่อนแบ่งตัวเป็นกลุ่มก้อนค่ะ)

เธอได้เป็นนางนพมาศและได้ลงแม็กกาซีน Katch ที่เป็นนิตยสารวัยรุ่นชื่อดังสมัยนั้น ดูเหมือนคนจะห้อมล้อมเธอและรักเธอหมด แต่หลายคนไม่รู้ว่าที่บ้านเธอไม่ได้ฐานะดีนัก คนส่วนมากเห็นเธอหน้าตาดีเลยนึกว่าบ้านรวยกันซะมากกว่า เธอขอทุนเหมือนเราค่ะ เราขอทุนอยู่สองปี  และเธอต่างจากเราต้องหาอาชีพที่เลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้แน่ๆ และเธอต้องดูแลแม่ด้วยค่ะ แต่เกรดปี 1 เธอออกมาไม่ดี (เท่าๆเรา ไม่บอกว่าเท่าไรนะ)

แล้วจู่ๆปีสองเธอก็เริ่มไปฝึกงานตามบริษัทค่ะ พอกลับมาเกิดอะไรขึ้นก็ไม่รู้เธอเปลี่ยนเป็นคนละคน ดูเอาจริงเอาจังกับงานสถาปัตย์มาก และเธอได้เอบ่อยมาก (เอเป็นสิ่งที่ได้ยากมากจริงๆค่ะ) หลังจากนั้นเธอก็กลายเป็นเด็กเรียนเก่ง ส่วนเราเป็นเด็กเรียนไม่เก่งเท่าไรเหมือนเดิม เราไม่เข้าใจ logic ของการเรียนสถาปัตย์ เราไม่เข้าใจวิธีการออกแบบ เพราะเราถูกเลี้ยงมาเป็นขั้นตอน ทำตามคำสั่งพ่อแม่ ไม่ได้คิดอะไรเองเท่าไร

พอเราทำทีสิสเราต้องอยู่คอกเดียวกัน เราก็ได้รับอิทธิพลเพลงฮิปฮอปจากเธอ และเธอให้เทียนเจลเรามาทำน้ำในโมเดล หลังจากที่พวกเราจบ เธอไปทำโปรเจคเกี่ยวกับทสึนามิอยู่ 1 ปีแล้วก็ไปทำงานที่ดีไซน์เวิร์คชอบ ประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศที่เราเคยฝันจะไปทำงาน และก็ทำงานที่ซาซากิ แอสโซชิเอท บริษัทภูมิสถาปัตย์ชื่อดังของโลก และทำงานที่อเมริกาจนปัจจุบัน เธอเก่งทั้งกราฟิค การเขียน งานศิลปะ และอยากทำอะไรก็ทำ อยากเล่นสโนว์บอร์ด เบส ก็เล่น ทำขนม ทำงานโน่นนี่ เป็นเพือนที่มีไฟแรงอยู่ตลอดเวลา มี passion มีฝัน หาโปรเจคอะไรทำอยู่ตลอด

เธอไปไกลมาก!

ณ.จุดนั้นเลยมีแรงบันดาลใจว่า เราอยากไปทำงาน แต่อยากทำใกล้ๆบ้าน อยากทำประเทศอย่างสิงคโปร์ แล้วเราก็ได้งานจริงๆ แต่ไม่ใช่ได้งานภูมิสถาปัตย์ ด้วยเกรด 2.38 transcript มีแต่ D เต็มไปหมด เราได้งานวาด! เมื่อ 8 ปีที่แล้วพอรู้ว่าได้งานต่างประเทศ หัวใจจะหลุดออกมาเต้น ดีใจมาก ทำให้เรารู้ว่างานด้านวาดเขาดูพอร์ท ไม่ได้ดูผลการศึกษาค่ะ(แต่ถ้าให้เราแนะนำ เรียนให้ดีก็จะมีทางเลือกในชีวิตมากกว่า ขอทุนได้ อะไรได้ค่ะ)

เพื่อนคนนี้ให้แรงบันดาลใจเรามาตลอด และเขาเคยบอกเราว่า “มุ่ยแกเป็นเพื่อนที่เราภูมิใจ” คำๆนี้มีความหมายต่อเรามาก เรามีปมตรงที่เรารู้สึกว่าเราไม่ได้เรียนเก่งในคณะ แต่เราสอนนักเรียนได้ ไม่ใช่เพราะ A ใน transcript แต่เป็นเพราะ  E-Experience(ประสบการณ์) +H-Hustler(พยายาม)=เกรด F-Fruitful(ผล) เพื่อนคนนี้สอนเราทางอ้อม เธอไม่เคยด่าเราเลยแม้จะสนิทกันในระดับนึง ทุกครั้งที่คุยกับเธอจะได้แรงบันดาลใจอะไรใหม่ๆ เธอเป็นคนไม่แคร์สายตาใคร อยากทำอะไรทำ ไม่กลัวคนเกลียด

ทำให้เรานึกถึงหนังสือจัดบ้านขึ้นมา “ของอะไรที่ไม่ให้ความสุขเราทิ้งไปซะ” ความทรงจำ ความชอบ passion ก็เหมือนกัน สิ่งของที่ซื้อมาตอนแรกแล้วเราไม่ได้ชอบมัน มันได้ทำหน้าที่ของมันเสร็จแล้ว เหมือนภารกิจที่เราทำทุกอย่างในชีวิต เราแค่ต้องร่อนสิ่งที่มันชอบ มันใช่ มันเป็น passion จริงๆของชีวิตเราออกมาเท่านั้น passion จะนำเราไปสู่ความฝันในที่สุด

เราขอเรียกเธอว่า Jom the Hustler (ฉายาเหมือนมวยปล้ำไหม)

ตอนนี้รู้สึกเธอเท่ มากกว่าหวาน เท่ที่การใช้ชีวิตและความคิด ไปเจอจอมได้ที่

http://dreamaction.co/