หลายๆคนมีนิยามความสำเร็จแตกต่างกันไป
สำหรับบางคนคือรวย มีชื่อเสียง มีคู่ มีลูก
ได้โรงเรียน มหาวิทยาลัยดีๆ เรียนจบเกียรตินิยม

dm4n

ดู spark page version ได้ที่ลิงค์ด้านล่างค่ะ

undefined

แต่เราลืมไปว่าสิ่งเหล่านั้น
ไม่ว่าจะเป็นความสำเร็จด้านไหนก็ตาม
มนุษย์ล้วนเป็นคนบัญญัติขึ้นมา
ว่าสิ่งไหนคือสำเร็จ สิ่งไหนคือไม่สำเร็จ

เหมือนกับที่มนุษย์กำหนด
ว่าสิ่งไหนคือความดีความชั่ว
แต่ทุกสิ่งในโลกนี้ ไม่มีสีขาวจัด ดำจัด
ทุกอย่างล้วนอยู่ในค่า grayscale
หรือสีเทามากน้อยแตกต่างกันไป
บางทีก็ใกล้สีขาวมาก บางทีก็ใกล้สีเทามาก

มันเหมือนกับภาพเพนท์
ถ้าเราเพนท์สีดำที่ดำจัด ลงในภาพ
ที่ไม่ใช่งานเชิงกราฟิค
สีดำนั้นดึงดูดความสนใจของทั้งภาพไป
ทำให้ภาพไม่สมดุลย์

การที่ทำให้ภาพสมดุลย์
จะต้องมีความสมดุลย์ในความเป็น grayscale
หรือน้ำหนักขาวดำที่เกิดขึ้นในภาพ

มนุษย์เรากำหนดมาตรฐานของ”ความสำเร็จ”
เพื่อเป็นมาตรฐานสากล
ในการดำเนินชีวิต

หนังสือทำอย่างไรจึงรวยออกมาเต็มท้องตลาด
ราวกับชีวิตเป็นซองมาม่า
ฉีกซองต้มน้ำร้อนรอสามนาที

แต่แท้ที่จริงแล้ว
ความสำเร็จเป็นสิ่งที่ขึ้นอยู่กับเฉพาะบุคคล
แทนที่เราจะนับความสำเร็จ
เป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดเจน
ทำไมเราไม่วัดจากความรู้สึกเรา?

มีความสุขมาก สำเร็จมาก
ง่ายๆแค่นั้น

สำหรับความสำเร็จในเรื่องของการวาด
หลายๆคนตั้งเป้าไว้
อยากไปในระดับสากล
อยากดังกว่านี้
อยากวาดเก่งกว่านี้

แล้วก็ทำให้ทุกข์ใจโดยไม่รู้ตัว
แทนที่จะวาดรูป โดยความสุข
แล้วให้สิ่งเหล่านั้น เป็นผลลัพธ์
ของสิ่งที่เราได้ทำเต็มที่แล้ว

ถ้าเราตั้งเป้า แล้วปักธงไว้
เราจะไม่มีความสุขกับปัจจุบัน
ไม่ได้บอกให้ไม่ควรตั้งเป้าหมาย
มีได้ แต่ควรมีบนความปล่อยวาง

อัลเฟรด แอดเลอร์นักจิตวิทยากล่าวว่า
ใช้ชีวิตให้เป็นเหมือนการเต้นรำ
เราไม่รู้ว่าจะไปจบที่ตรงไหนของฟลอร์

ชีวิตไม่ใช่เป็นเส้นตรง
มันไม่ใช่การที่เราตั้งเป้าว่า
ฉันจะไปภูเขาเอเวอร์เรสต์
แล้วถ้าเราไปไม่ถึง
เราจะ suffer หรือเจ็บปวด

แต่ชีวิตมันคือการเดินทาง
มันคือการสนุกกับเส้นทางที่เรากำลังเดินอยู่
มันคือการลากเส้น จากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่ง
ถ้าถามว่าแค่ไหนเรียกว่าสำเร็จ
ต้องถามกลับว่า

แค่ไหนคุณถึงจะมีความสุขได้?

คุณต้องรอให้สิ่งต่างๆที่คุณหวัง
เกิดขึ้นก่อนหรือเปล่าคุณถึงจะมีความสุข

ชีวิตไม่ได้เป็นแบบนั้นค่ะ
และชีวิตคนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อล่า Trophy
หรือล่าความสำเร็จ

แต่เป็นความสุขต่างหาก
และความสุขไม่ใช่สิ่งที่ต้องไล่ล่า
มันเป็นสิ่งที่มีอยู่ในตัวคุณอยู่แล้ว
และอยู่ในสิ่งที่คุณทำเล็กๆน้อยๆทุกวัน

ถ้าคุณเป็นหนึ่งในหลายๆคนที่โชคดี
มี passion หรือความหลงใหลในสิ่งที่ทำ

คุณก็จะเป็นสุขได้ไม่ยากนัก

แต่ถ้าคุณไม่มี  passion
คุณประสบปัญหาเหมือนกับคนหลายๆคนในโลกนี้
ที่ไม่รู้ว่าเขาเกิดมาเพื่ออะไร เกิดมาทำไม

คุณควรที่จะหาสิ่งที่คุณรักที่จะทำมันให้เจอ
ถ้าหาไม่เจอควรหาสิ่งที่คุณชอบ หรือหาสิ่งที่คุณเพลิดเพลิน
ไม่ว่าจะเป็นงานอดิเรกต่างๆ การท่องเที่ยว

สิ่งเหล่านั้นไม่จำเป็นต้องมีสาระตลอดเวลา
มันเหมือนภาพ ที่ควรทิ้ง space เอาไว้บ้าง
ไม่ใช่ยัดนู่นนี่เข้าไปจนเต็ม

ถ้าคุณวาดภาพเป็น…

ทำไมไม่ใช้ชีวิต โดยนำหลักการวาดภาพ
มาใช้กับชีวิตประจำวัน?

ภาพจะสวย ต่อเมื่อมันถูกวาดด้วยความสุข
วาดมาจากจิตใจ มันสวยเพราะบางทีมีสีสัน
บางทีก็หมองหม่น บางทีก็เศร้า บางทีก็สนุก

 

ถ้าชีวิต เหมือนงานที่ออกมาซ้ำๆกัน

หน้าตาเหมือนขนมทาร์ตไข่

คุณคิดว่าชีวิตจะน่าเบื่อแค่ไหน?

เลิกนิยามความสำเร็จได้แล้ว
แล้วใช้ชีวิตบนความสุข

แล้วความสำเร็จมันจะตามมาเองค่ะ