เคยคิดไหมว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญใน การวาดรูป?

ระหว่างที่สอน จะสอนนักเรียนเสมอว่า …
การวาดรูป ไม่ต้องพยายามวาดให้เหมือน
ถ้ามันวาดแล้วไม่เหมือน ก็ปล่อยไป
ทำไมต้องวาดให้เหมือน เราไม่ใช่เครื่องพล็อต
ไม่ใช่กล้องถ่ายรูป เราเป็น’มนุษย์’ …


มีความรู้สึก บางคน เป้าหมายของ การวาดรูป 

ไม่ใช่การเป็น great artist แต่เป็นเรื่องความสุขที่มีจากการวาดรูป

ถ้าวาดรูป แล้วมันไม่มีความสุข เราจะวาดกันไปทำไม?

ดังนั้นไม่ต้องเครียดหรอก ถ้าวาดสิ่งไหนแล้วไม่เหมือน

มันแสดงให้เห็นว่า คุณเป็น”มนุษย์” คนหนึ่ง ดังนั้นวาดรูปแล้วอย่าเครียด

อย่าเครียดว่าจะต้องเหมือนคนนั้นคนนี้ อย่าเครียดว่าจะต้องเอาให้ได้ภายในวันนั้นวันนี้ วาดไป เดี๋ยวดีเอง 

เราจะบอกนักเรียนเสมอว่า สิ่งที่สำคัญกว่าคำว่า “เหมือน”

คือ “ความรู้สึกขณะวาด” มากกว่า

ถ้าถามเราว่า แล้วพื้นฐานที่ดีคืออะไร?

พื้นฐานที่ดี คือรู้ว่า อวัยวะใด อยู่ตรงไหน สัดส่วนแบ่งยังไงให้วาดง่าย ดูเหมือนคน ก็พอแล้ว

รู้ว่าจัดองค์ประกอบยังไงเรียกว่าสวย ใช้สียังไงคือดี แล้วที่เหลือ เราใช้ความรู้สึกในการวาดได้

ถามว่า การพูดแบบนี้ หมายถึงเซนส์ใช่ไหม?

จะตอบว่า ใช่ และ ไม่ใช่ เพราะเซนส์ มันเป็นเรื่องติดตัว เหมือนประสาทสัมผัส

เหมือนเรารู้ว่านี่คือรสเปรี้ยว นี่คือรสเค็ม การใช้คำว่าเซนส์

จึงเหมาะกับ การตัดสินว่าอะไรงาม ไม่งาม งามของอีกคน อาจจะไม่ใช่งาม สำหรับอีกคน

หนังสือดีของอีกคน อาจจะไม่ดีสำหรับอีกคน เปรี้ยวสำหรับอีกคน อาจจะเป็นไม่เปรี้ยว

ดังนั้น เสต็ปแรกของการวาด คือรู้ว่า ความงามเป็นอย่างไร และไม่งามเป็นอย่างไร

อะไรคือสวย และไม่สวย สำหรับ”สากลโลก”

แต่การที่เราวาดรูป มันไม่มีคำว่าถูกหรือผิด 100% เพราะว่ามันเป็นเรื่อง personal

คนอาจจะบอกว่า เพราะคิดงี้สินะ ถึงวาดออกมาแล้วเบี้ยวบ้าง บูดบ้าง ไม่ถูกต้องตามหลัก anatomy บ้าง
เราค่อนข้างจะโอเคกับสิ่งที่คนอื่นติมานะ และรู้สึกขอบคุณจริงๆ

แต่ถามว่าเราคิดจะปรับไหม เราจะบอกว่าเราไม่ได้เน้นตรงนั้นมากกว่าค่ะ
และนักเรียนที่มาเรียนกับเรา ก็จะเข้าใจเลยว่า เราไม่ได้เน้นส่วนนั้น 100%
เพราะฉะนั้น เขาจะรับกับสไตล์การสอนของเราได้ เราจะบอกว่าเราไม่ได้ละเลย
เรากำลังศึกษาเพิ่มอยู่เรื่อยๆค่ะ แต่การวาดโดยการที่เราจะต้องถูกต้องตามหลักการนั้น
ทำให้เราเครียดมากและทุกครั้งที่เราเครียดเข้าไปอีก เราจะวาดรูปออกมาได้ไม่ดีทุกทีไป

และเราคิดว่า ถ้าเราเครียด เราจะวาดรูปไปทำไปกัน?

เราวาดรูป เพื่อที่จะมีความสุข ไม่ใช่เหรอ?

ดังนั้นเราเลยปล่อยมัน ปรากฏว่าทุกครั้งที่เราปล่อยมันไป เราจะมีความสุขกับการวาด และส่วนมากมันจะออกมาดี

ถ้าถามว่าเราจะเป็นครูที่ดีได้อย่างไร

ถ้าไม่สามารถสอนให้นักเรียนวาดได้ถูกต้องตามหลักการ?

ก่อนอื่น เราไม่ใช่คนที่เคารพ’หลักการ’เท่าไรนักค่ะ. หมายถึง เราคิดว่าหลักการนั้นเป็น ‘เพื่อน’ กับเรา

เหมือนกับเพื่อนในชั้นเรียนคนหนึ่ง หลักการไม่ใช่อาจารย์ ไม่ใช่พ่อแม่
ไม่ใช่คนที่เราจะต้องเชื่อฟังตลอดเวลา บางทีนาย’หลักการ’คนนี้ก็บอกให้เราต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้
ทั้งๆที่จริงๆแล้ว เราไม่ได้อยากทำ และหลักการเองก็มีความผิดพลาด

ถ้าถามว่าทำไมเราถึงไม่เคารพในหลักการ หลักการนั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์ คิดค้น และประดิษฐ์ขึ้นมาค่ะ

มันไม่เหมือนกฏธรรมชาติ ที่กฏนั้นต้องเป็นกฏตลอดเวลา เหมือนเรื่องแรงโน้มถ่วงของโลก
ยังไงก็เป็นจริงเสมอ ยังไงโยนแอปเปิ้ลขึ้นไปบนฟ้า ก็ต้องตกลงมา มันเป็นจริงเสมอ
พระอาทิตย์ขึ้นทางตะวันออก ตกทางทิศตะวันตก นี่คือกฏ

แต่หลักการอย่างเช่น กฏสามส่วน(ชื่อกฏแต่จริงๆเป็นหลักการที่คนสร้างขึ้นค่ะ) ทำให้รูปสวยขึ้น(ตามหลักสากล) แต่ในขณะที่บางคนบอกกฏสามส่วนดี บางคนก็บอกว่ากฏสามส่วนไม่ดีก็มี เคยเขียนไปแล้วในเอนทรี่ก่อนๆ เราต่างเรียนรู้หลักการ เพื่อจะเป็นเพื่อนกับหลักการได้อย่างไม่มีปัญหา และไม่ทะเลาะกันมากกว่า

เราเป็นคนให้ความสำคัญกับความรู้สึกในขณะวาดมากกว่าหลักการต่างๆ

ถามว่าความรู้สึกอะไรที่สำคัญในขณะวาด มันคือ “ความสุข” นั่นเอง
ย้ำไปแล้วหลายรอบ ต่อให้เก่งขนาดไหน ถ้าวาดไปแล้วไม่มีความสุข ก็เท่านั้นค่ะ
มันก็เหมือนกับการมีแฟน หรือมีความสัมพันธ์ มีครอบครัว เราต่างมี เพราะว่าอยากมีความสุขกันทั้งนั้น

ดังนั้น การวาดรูป สิ่งสำคัญมันคือ “ความรู้สึกมีความสุขในขณะที่เราวาด”
มากกว่าความรู้สึกใดๆทั้งสิ้น

การละเลยหลักการก็ไม่ใช่เรื่องดีเช่นกันนะคะ

แต่พวกเราต่างเรียนวาดรูป เพราะคิดว่า วาดเก่งขึ้นแล้วจะทำให้เรามีความสุขขึ้นกันทั้งนั้น

เราคิดว่า ความสุขสำหรับบางคน อาจจะเป็น ‘ความถูกต้องในขณะที่ได้วาดรูป’ และมีจุดมุ่งหมายอยากเป็น ‘great artist’ ในสายการวาดเหมือนดังนั้น เขาถึงวาดออกมาแล้วเหมือน หรือวาดออกมาแล้วมันเป๊ะ มันดีก็ได้ เราเองก็ไม่ได้ตัดสินว่าความคิดของเรานั้นถูกต้อง เพียงแต่เราเองก็มีความคิดของเรา ซึ่งพวกเราควรจะเคารพจุดยืนของกันและกันมากกว่า สังคมนี้ถึงจะงดงามนะคะ