คิดถึงงานคนวาดยุคเก่าๆ

คิดถึงงานคนวาดยุคเก่าๆ

Nao Tujiki-Greenglass เป็นคนที่วาดกระดาษเขียนจดหมายได้สวยมากคนหนึ่ง หรือแทบจะเรียกได้ว่าครองวงการกระดาษเขียนจดหมายเลยว่าได้ค่ะ งานของเขามีความละเอียดเป็นอย่างมาก บางอย่างก็ไม่ถูกจริตเรา(เยอะเกินไป) แต่ที่เราชอบงานเขาหลายๆงานจะเป็นงานที่ทิ้งเสปซซะส่วนใหญ่เลย

Hwasansieun หนึ่งในแรงบันดาลใจอันหนักหน่วงของเรา มันโฟลว์มากๆค่ะ ผู้หญิงของเค้าดูแล้วมีความสง่างามมาก เนื่องจากคนทำสไตล์นี้มีเยอะ เราไม่แน่ใจว่ารูปที่หยิบมา เป็นของเขาหมดหรือเปล่า แต่เรามีรวมภาพเขาอยู่ที่บ้านค่ะ มีอยู่ปีนึง ไปงานหนังสือ แล้วซื้องานเขา ซื้อไม่ทัน แล้วก็ไปเจอใหม่ที่ ที่ไหนสักแห่ง รีบหยิบเลย

Matsuo Hiromi เราว่าเค้าบริหารดีเทลได้ดี เป็นคนทำงานเป็น เรียกว่าเป็นคนวาดรูปเป็น ไม่ใช่สวยอย่างเดียว รายละเอียดทุกอย่างที่ใส่ไป มันทำงานหมดเลย ไม่ใช่แค่ใส่ให้มันดูถึก ดูวาดเก่ง ดูเจ๋งอย่างเดียว แต่มันมีความคิดอยู่ข้างใน แม้จะเป็นภาพสาวสวยเหมือนกัน แต่ทุกภาพล้วนดูแล้วเพลินตา

คิดถึงคนทำงานยุคเก่าๆอย่างพี่แป้งมอนโตะ Montorpg มันเป็นงานที่ดูแล้วรู้เลยว่า เค้ารักการวาดภาพจริงๆ ไม่ใช่วาด เพราะว่า มันทำให้อยู่รอด หรือมันเลี้ยงชีพได้เฉยๆ หรือวาดเพราะมันเป็นงาน

เราบอกตรงๆ จุดเปลี่ยนของเราอยู่ที่ไปเจอพี่แป้งตอนปีสี่เลย เพราะเราไปเห็นงานดินสอจริงๆของเค้าที่โคตรสวยมาก ให้แรงบันดาลใจมากๆ

ภาพของเค้ามันเลยมีจิตวิญญาณอะไรบางอย่างอยู่ในนั้น ที่เราว่าเด็กรุ่นใหม่ๆ ขาดไปเยอะเลยเหมือนกัน มันมีดีเทล มีการออกแบบ มีเสปซ การใช้องค์ประกอบซ้ำๆจนเป็นเอกลักษณ์ แม้จะไม่ขัด 100% แต่ก็มี เพราะเราแทบจะจำงานใครไม่ได้เลยด้วยซ้ำในเด็กๆรุ่นใหม่ มีบางคนจริงๆที่จำได้

เสียดายที่ตอนนี้พี่เค้ายุ่งมาก จนไม่สามารถปลีกตัววาดรูปได้เลย แต่ก็ดีใจที่พี่เค้าพบทางตัวเองที่มันสมดุลย์ทั้งใช้ทักษะด้านศิลปะ และสำเร็จด้านการเงินไปด้วย
http://montorpg.deviantart.com

พี่กอล์ฟ กนกฉัตร Gurirpg เค้าเป็นแรงบันดาลใจให้เราตั้งแต่สมัยทีวีแม็ก งานเค้าดูแล้วสนุกอะบอกตรงๆ ไม่มีใครรู้ว่าพี่เค้าจะเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อย ดังนั้น เรื่องสุขภาพไม่เข้าใครออกใคร รักษาตัวกันดีๆ งานพี่เค้าสวยมากๆ โดยเฉพาะงานมือเค้า เรียกได้ว่า ยอดวรยุทธจริง เพราะงานเนี้ยบขนาดนี้ เราเสียดายอีกเหมือนกัน ที่พี่เค้าถูกผลักให้ทำงานดิจิตอล เพราะงานมือช่วงนั้น มันซา เทรนด์มันตกลง ทำให้เค้าต้องจับดิจิตอล…ฟัคเทคโนโลยีจริงๆ ถ้าพี่เค้าอยู่ตอนนี้ เราเชื่อว่า เค้าจะกลับมาได้กับงานมือ

หลายคนจะเห็นว่าเราพูดคือคิดจังKidchan บ่อย นี่ไม่ใช่การ อวย แต่เป็นความรู้สึกจริงๆของเรา

คือเราชอบงานเธอมาตั้งแต่สมัย DA แต่ที่เซอร์ไพรซ์คือเธอมาที่อิเมจินารี่สิงคโปร์ สตูที่เราอยู่ตอนปี 2008 เราได้เห็นงานจริงเธอ โคตรสวย เส้นเล็กมาก เราคิดในใจ คนนี้ดังระดับโลกแน่นอน ถ้าไม่เลิกวาด และในปี 2009 ก็ได้เจอตัวจริงอีกที เพราะเธอกับทูนิ และคุนิซากิ(ลิลิคามอร์) นัดเราไปกินข้าว

แล้วเธอก็เอาอาร์ทบุคให้เรา ที่เซอร์ไพรซ์ไปกว่านั้นคือ ในหนังสือนั้น เธอเขียนว่า เราคือ คนนึงที่เป็นแรงบันดาลใจในการวาดรูป และ ตอนหลังก็บอกว่าเราเป็นไอดอล ไม่ใช่แค่การวาดแต่เรื่องที่เราป่วยแล้วยังไม่เลิกวาด ทำให้เค้าเองเรียนรู้ที่จะพยายามต่อไป เค้าป่วยมาก ป่วยเป็น Depression,ADHD,PTSD

เรานี่ดีใจมากที่เค้าคิดแบบนั้นกับเรา เพราะตอนนั้นคือกรี๊ดงานเค้ามาก ๆเป็นคนที่เราคิดว่าใช้เสปซได้สวยจริงๆ ไม่ใช่ยัด ยัด ยัด แต่เป็นการ ใส่ เก็บ ทิ้ง คนแบบนี้จัดการเสปซได้ดี มีแนวโน้มว่าจะจัดห้อง จัดโต๊ะ จัดทุกอย่างได้ดี(เกี่ยวมั้ย)

นอกจากนี้ เราก็เคยไปปรึกษาเค้าตอนออกจากร.พ.ครั้งที่ 7 ว่า ทำไงดี เราวาดแล้วมันไม่ดีขึ้นเลย เค้าเลยบอกเราว่า อย่าฝืนวาดทุกวัน วาดเวลาที่อยากวาด และวาดทีละนิด ทำให้งานเรากลับมาดีขึ้น

งานของคิดจัง เขียนผู้หญิงได้ Graceful น่าเคารพมาก
https://cyanparade.tumblr.com

สารภาพตรงๆนะ พอเขียนถึงคนยุคเก่าไปเรื่อยๆถึงจุดเริ่มต้นการวาด คนๆนี้ เราไม่ที่จะค่อยเขียนถึง แต่ก็ต้องเขียนหละ เพราะเขาเป็นส่วนนึง เราชื่นชมบอกตรงๆคือ เพราะคนชอบโยงเปรียบเทียบเราเลยไม่เขียนชมเขา แต่จริงๆเราก็ซื้อการ์ตูนเขานะ และเขาเป็นที่รู้จักแล้วในไทยเราก็เลยไม่ได้เขียนถึงมากด้วย

คือพวกเราพัฒนามาด้วยกันอยู่บอร์ดเดียวกันมาก่อน บอร์ดนี้คือโรงเรียนวาดของข้อยเอง (Pocket ถามคุณไปร์ท Prite Chionna ดูได้) ตั้งแต่สมัยเขายังสะพายเป้นินจาเต่าจนตอนนี้กลายเป็นสาวงามละ แต่ช่วงหลังๆแอบดูงานห่างๆ เวลามีงานปกใหม่ๆก็็ตามดูนะ

เขาคือ วิค Piengpitch Sartsasi ที่ทุกคนหรือหลายคนรู้จักกันดี ที่แน่ๆคือทุกคนน่าจะรู้ว่าเขามีวินัยสูงมากที่สุดในวงการคนนึงในระดับที่เขียนการ์ตูนเป็นร้อยๆตอน เขียนปกหลายร้อยเล่ม เราเองก็ salute เขาในเรื่องนี้มากๆในเรื่องวินัย และแนวความคิดเขาก็ดีด้วย เขาจะเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับคนยุคหลังๆได้ ส่วนที่เขียนถึงเพราะอะไรนะเหรอ เขาคือ หนึ่งในปัจจัยที่ทำให้เราพัฒนาตัวเองมาจนจุดนี้นะ เพราะเรามองงานและความพยายามของเขาอยู่ และบางเรื่องมันก็ทำให้เราคิดอะไรหลายอย่างได้ เช่นวินัยที่ดีเป็นต้น

https://www.facebook.com/vicmonvicmon/
https://twitter.com/vicvicmon



ถ้าเป็นยุคใหม่ชอบภาพนี้

ถ้าใครรู้ว่ารูปนี้ใครวาด ช่วยบอกทีนะคะ อยากรู้มาก เพราะชอบมากๆ มันมีบางจุดขัตตาเรานิดหน่อย ตรงดอกไม้ข้างหลัง แต่รวมๆดีไซน์ดี สีเหมือนเรย์ แต่ไม่รู้ใช่ป่าว มันมีเนื้อเรื่องและอะไรที่ซิมโบลิคและดีพมากนะ สวยด้วย I found this on pinterest please tell me if you know source I love this picture a lot I suspect it’s Rei ‘s art