freetalk

ความสำเร็จ
ถ้าพูดถึง ความสำเร็จ แล้ว หลายๆคนอาจจะอยากได้มันมา แต่หลายๆคน ก็เป็นนักเรียนที่ เรียนไม่เก่ง พี่เลยอยากจะบอก.... สวัสดี นักเรียนที่เรียนไม่เก่งทุกคน อย่าให้การเรียนมาตัดสินชีวิตของคุณ การเรียนมันแค่หนึ่งในสามของชีวิตคุณเท่านั้น โลกแห่งความจริงมันอยู่ข้างหน้าต่างหาก . พี่เป็นนักเรียนที่เรียนไม่เก่งมาก่อน สมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยพี่เรียนได้ไม่ดีเท่าไหร่ ตอนนั้นก็ชอบวิชาออกแบบนะแต่ไม่รู้ทำไมมันเรียนเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว มันเหมือนกับว่าเราไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้หรือเราอาจจะพยายามไม่พอ . จริงๆแล้วเราชอบการออกแบบไม่ได้ชอบการวาดรูปเท่านี้หรอก แต่ไม่รู้ทำไมไม่ว่าทำอะไรก็ตามมันก็ดูเหมือนจะไม่เข้าหัวมันก็ออกมาไม่ดีไปซะหมดเราคงจะศึกษาน้อยเกินไปแล้วเราก็คงจะไม่ได้เอาจริงกับมัน เข้าใจคำว่าชอบแต่ไม่เอาจริงป่ะมันเหมือนคนคนหนึ่งที่ชอบกันแต่ไม่ได้คอมมิทกันน่ะ . ผิดกับการวาดรูปที่เราไม่ต้องพยายามมากแต่มันกลับทำได้ดี เราไม่รู้สึกว่าการที่ต้องศึกษาด้วยตัวเองมันเป็นการที่เป็นภาระหรือเหนื่อยเลย เราเลยรู้สึกเหมือนกับว่าจริงๆแล้วในโลกเนี่ยมันมีสิ่งที่เราไม่ต้องพยายามมากอยู่นะแล้วเราก็ทำได้ดีด้วยเราแค่ต้องหาว่ามันคืออะไร . พอจะทำโปรเจคก็รู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ทำโปรเจ็คแต่พอมีเวลาก็กลับเข้าหอกลางไปดูหนังสือเกี่ยวกับการวาดไปนั่งอ่านหนังสือ ไปนั่งวาดรูปเล่นทำเว็บทำนู่นทำนี่พอรู้ตัวก็หมดเวลาแล้ว . สิ่งที่สำคัญเลยก็คือเราต้องรู้ว่าจริงๆแล้วเราอยากเก่งในด้านนั้นหรือเปล่า เรามีเป้าหมายชัดเจนไหมมันเหมือนการที่เราลดน้ำหนักนั่นแหละถ้าเราไม่มีเป้าหมายชัดเจนแล้วเราไม่ได้มีทัศนคติที่อยากเก่งขึ้นมันก็จะไม่เก่งขึ้น . พอเรียนจบมาเกรดสวยจริงๆ 2.4 กว่ากว่าในตอนนั้นก็รู้สึกไม่กล้าโชว์ทรานสคริปต์กับพ่อแม่ . มารู้ที่หลังว่าคนที่เค้าเรียนเก่งน่ะเค้าพยายามกว่าเรามากนะพอได้โปรเจคมาเค้าก็เข้าห้องสมุดทันทีแล้วก็พยายามเรียนรู้ให้ได้มากที่สุด ซึ่งเราก็รู้แหละว่าทำยังไงแต่ว่าเราไม่ทำเองก็ช่วยไม่ได้ที่ผลมันจะมาเป็นแบบนี้ ซึ่งเราก็รู้แหละว่าทำยังไงแต่ว่าเราไม่ทำเองก็ช่วยไม่ได้ . แต่การที่พี่เรียนไม่เก่งมันกลับทำให้พี่นั้นเข้าใจนักเรียนเวลาที่ต้องมาสอนทำให้เข้าใจว่านักเรียนที่เรียนไม่เก่งเค้ามีแนวความคิดยังไงเค้ารู้สึกยังไง . ไม่มีใครไม่อยากเรียนเก่ง ทุกคน อยากดูดีในสายตาคนอื่นทั้งนั้นแต่การที่เราเรียนไม่เก่งมันกลับทำให้เรารู้สึกว่าคุณค่าในตัวเราลดลงแล้วก็ ทำให้เรายิ่งรู้สึกว่าทำไมเราถึงทำสิ่งนั้นไม่ได้ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่คนอื่นทำได้บางทีเราอาจพยายามแล้ว แต่มันไม่ได้ก็มี . นอกจากนี้การเรียนไม่เก่งมันยังทำให้พี่พยายามฝึกฝนอย่างมากเพราะพี่รู้ตัวว่ายังไม่เก่งก็เลยพยายามเรียนรู้ให้ได้มากที่สุด . ส่วนคุณ ถ้าคุณอยากได้ ความสำเร็จ ไม่ต้อง ให้คนอื่นมากำหนด ความสำเร็จ ของคุณ คุณไม่ต้องไปฟังคนอื่นว่าประสบความสำเร็จต้องเป็นแบบนี้จะต้องได้ลงสือใหญ่ใหญ่จะต้องมีบ้านมีรถมีที่มีทอง . เพราะถ้าเป็นแบบนั้นคุณได้ใช้ชีวิตอยู่บนความคิดของผู้อื่นไม่ใช่ชีวิตที่เป็นชีวิตที่ตัวเองอยากได้จริงๆ . คุณเคยถามตัวเองหรือเปล่าว่าจริงๆแล้วในชีวิตนะคุณอยากได้อะไรคุณอยากได้บ้านจริงๆเหรออยากได้รถจริงๆเหรออยากได้นั่นได้นี่จริงๆgหรออยากได้หัวโขนนั้นจริงๆเหรอ คุณอยากได้ตำแหน่งอยากได้เงินมากมายจริงๆเหรอหรือคุณแค่อยากได้เพราะ 'อยาก' ให้ 'คนอื่น' คิดว่าคุณดูดี? . คุณเคยใช้เวลาเล็กน้อยไหมในการที่จะนั่งแล้วถามตัวเองจริงๆว่าชีวิตนี้อยากทำอะไร? อย่าให้เสียงคนอื่นมารบกวนความคิดของคุณ อย่าให้เสียงของคนอื่นมากลบสิ่งที่คุณอยากทำจริงๆเพราะนั่นมันคือชีวิตของคนอื่นไม่ใช่ชีวิตของคุณ สิ่งที่เค้าอยากได้ไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากได้แล้วก็อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนอื่น . สิ่งที่สำคัญคือการกระทำหลังเรียนจบของคุณต่างหาก ที่จะเป็นตัวตัดสินอนาคตของคุณในภายภาคหน้าไม่ใช่กระดาษแค่ใบเดียว ถึงแม้ใบปริญญาจะสำคัญ แต่อย่าทำให้มันเป็น 'ทุกอย่าง' ในชีวิตคุณค่ะ . สุดท้ายนี้พี่เป็นกำลังใจให้นะคะ ถ้าใครอยากวาดเก่งๆแต่ทุนน้อย ไปได้ที่นี่ค่ะ
สวัสดีค่ะ วีดีโอวันนี้มาพูดถึงทำไม โพสต์รูปวาดของเราแล้วไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร ก่อนอื่น ถามกลับว่า น้องวาดตามใจตัวเอง หรือน้องวาดเพื่อให้คนชอบ ? ถ้าน้องวาดเพื่อสนองนี้ดตัวเอง น้องก็ไม่ต้องสนใจคนภายนอกก็ได้ ว่าคนภายนอกจะคิดยังไง แต่ถ้าเราวาดเพื่อโปรโมทผลงานของตัวเอง ก็ต้องถามตัวเองว่าโพสต์ผิดที่หรือเปล่า? ถ้าถามพี่ พี่ก็จะบอกว่า อย่าไปสนใจยอดไลค์มันมากค่ะ มันเป็นแค่ตัววัดคร่าวๆ สิ่งที่สำคัญคือ เรามีความสุขกับสิ่งที่เราวาดไหม ถ้าเรามีความสุขกับสิ่งที่เราวาดดี ต่อไป ถ้าคนอื่นเห็น เค้าก็จะรู้สึกว่าเราเป็นคนที่งานดูมีความสุขจัง แล้วมันก็จะเข้าถึงคนอื่นได้เอง แต่อย่าไปคิดว่า จะต้องให้ได้ไลค์ถล่มทลายเลยค่ะ เพราะคิดแบบนั้นมันจะทำให้เราสูญเสีย inner voice หรือเสียงภายในไปในที่สุด แล้วก็กลืนไปกับกระแสสังคม เป็นตัวเองค่ะ เป็นในสิ่งที่เราอยากจะเป็น เพราะนั่นคือสิ่งที่คนอื่น ไม่สามารถเลียนแบบเราได้ค่ะ ยกเว้นเสียแต่ว่า เราอยากจะเป็น เหมือนคนอื่น อยากจะดังแบบคนอื่น แล้วก็ทำเหมือนๆกับคนอื่นๆทำ โดยที่ไม่ดู skillset ความชอบ ความถนัดตัวเอง ก็แล้วแต่ค่ะ คนเราเลือกได้ ว่าอยากเป็นแบบไหน แล้วคุณ อยากเป็นแบบไหนคะ? ดูวีดีโอเต็มๆได้ที่นี่ค่ะ https://www.youtube.com/watch?v=JHJkCt4Qhas
จะมาเล่าเรื่องหน้าที่การงาน เดือนนี้ เดือนหน้างานยุ่งมากถึงมากที่สุด ตารางเต็มแน่นเอี๊ยด แถมต้องเคลียร์วันที่ 9-12 เพื่องานใหญ่อีกงาน แต่วันพรุ่งนี้จะไปเที่ยวจันทบุรีแล้วจ้า ก่อนที่จะเข้าสู่ช่วงพีคอีกรอบในเดือนหน้าจะบอกว่า . ใครที่ออกจากงานประจำแล้ว ไม่ต้องท้อถอย กว่าจะตั้งตัวได้ ใช้เวลาเป็นปีเหมือนกัน ไม่ใช่ออกแล้วจะตั้งตัวได้ทันที แต่สิ่งที่สำคัญคือ เรารู้ว่าตัวเองคืออะไร และจะเดินไปในแนวทางไหน อย่าให้เสียงคนอื่น กลบเสียงภายในของตัวคุณ และรู้ว่าทางเดินที่เหมาะสมกับตัวเองคืออะไร . สำหรับเรื่องวาดรูป ก็ไม่ได้อะไรนะ ช่วงนี้มีหลายๆคนออกมาพูดเรื่องการวาดรูปเป็นงานอดิเรกจะมีความสุขกว่่าวาดเป็นอาชีพ จากคนที่ทำมาแล้วสองแบบจะบอกว่ามีความสุขคนละแบบ แต่ตอนหลังมีจุดเปลี่ยนในชีวิตเราจนแค่รู้สึกว่า จริงๆแล้วเราก็ชอบวาดรูป เป็นพักๆแล้วก็อยากทำอย่างอื่นบ้างเฉยๆ ถามว่าชอบหน้าที่การงานตอนนี้ไหม ก็ชอบ แค่อยากให้มัน ไม่อยู่ในรูปแบบตายตัวแบบทั่วๆไป เช่น มีสถาบัน หรือ มีรูปแบบของ brick & mortar เข้ามาเกี่ยวข้องเพราะมันจะเริ่มเยอะแล้ว อยากทำเป็นการสอนออนไลน์มากกว่า . แล้วก็จริงๆแล้วอยู่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน บางครั้งก็เบื่อเรื่องชื่อเสียง นักเรียนหลายคนบอกว่า ถ้าเราสอนแบบนี้ ด้วยวิธีการที่สอนแบบปัจจุบัน แล้วเอาจริง ๆๆ (เอาจริง จริง จริง เน้นจำนวนนักเรียนเข้าว่า) ป่านนี้ดัง และ รวยไปไหนต่อไหนแล้ว แต่บางครั้ง เราก็คิดว่า บางทีจิตใต้สำนึกของเรา มันอาจจะอยู่ใน comfortzone ไปแล้ว . ...
เริ่มเขียนคอมิค Seraphim torus ไปแล้วค่ะ ตอนเขียนบทเรื่องนี้เขียนจากนิยายก่อน ก็รู้สึกท้าทายมาก เพราะสายอิลลัสอย่างเราส่วนมากจะวาดคอมิคไม่ได้ หรือวาดคอมิคไม่เก่ง ซึ่งเราก็ต้องพยายามกันต่อไปค่ะ สำหรับเราความท้าทายที่สุดน่าจะเป็นการเล่าเรื่องค่ะ เพราะว่าหลังจากส่งให้หลายๆคนดู ก็ต่างมีคอมเมนต์ต่างกันไป เช่น มุมกล้องไม่ดี หรือว่าการเล่าเรื่องยังไม่สามารถเล่าถึงจุดที่ต้องการไว้ได้ ซึ่งเราอาจจะโน็ตไว้ตรงนี้ก่อน(สำหรับเรื่องหลัก) 1.ลักษณะเส้น น่าจะคมกว่านี้ 2.การเล่าเรื่อง ยังเล่าได้ไม่ถึงจุดที่อยากจะให้เป็น 3.ขอกราฟิคแรงๆ กว่านี้ 4.จุดที่ต้องเล่าเรื่องหรือมี setting ดันใส่แค่ balloon 5.คุมโทนอาร์ทไดเรคชัน 6.ต้องเขียนเนม หรือสตอรี่บอร์ดตลอด 7.อย่าลืมใส่มุมกล้อง wide หรือมุมกว้างเพื่อเล่าหรือตัดฉาก เปลี่ยนฉากเข้าไปด้วย 8.ไขข้อข้องใจเรื่องจำนวนปีที่ต่างกันในเรื่อง 200 กับ 300 ปี 9.ไขข้อข้องใจเรื่องเชื้อไวรัสว่าทำยังไงถึงหายใจไม่ออกได้ 10.ทำไมคนยังติดเชื้ออยู่ทั้งๆที่ติดเชื้อแล้วต้องตายทันที(ช่องโหว่) 11.โทนเรื่องแปลกดีแต่ดำเนินเรื่องเร็วเกินไปหน่อย บางคนก็บอกเรื่องไม่แปลก ดำเนินเรื่องตอนที่แยกประเทศแล้วงง อะไรวะ แยกแล้วเหรอ สำหรับวิธีการทำงานนั้น เราจะทำให้เสร็จตอนนึงแล้วอัพโหลดแล้วถามความคิดเห็นผู้อ่านก่อน แล้วเอามาปรับทันที จนท้ายสุด ได้ผลเป็นแบบตอนด้านล่างนี้ที่โพสต์ในนี้ค่ะ สำหรับใครที่อยากอ่านเรื่องหลัก ไปอ่านได้ที่ http://www.ookbeecomics.com/comics/6501/seraphim-torus โน็ตไว้ก่อนว่ายังแก้ไขไม่หมดสำหรับเรื่องหลักนะคะ อันนี้เป็นงาน illustration ประกอบเรื่อง ซึ่งทำเอาไว้ก่อน เพราะว่ากลัวว่า ถ้าถึงตอนที่ตัวละครออกมาแล้วจะไม่ได้ทำ หรือทำได้ไม่ดี จากคาแรคเตอร์ลูกสุดที่รัก Real Sol Keane เป็นคาแรคเตอร์ที่ลำเอียงวาดมาก เพราะชอบเอามากๆ เพราะมันเป็นคาแรคเตอร์ที่มีสีสันสุดๆ น้องสาวบอกว่าอันนี้สีไม่สวยและเลอะ เลยไม่ได้ใช้ค่ะ เวอร์ชันร่างในไอแพดโปรค่ะ ส่วนด้านล่างนี้เป็น side story ที่เขียนไว้ก่อน เพราะกลัวว่าถ้าเขียนตอนที่ถึงตัวละครออก ผู้อ่านจะงงความสัมพันธ์ตัวละครได้ค่ะ ลองอ่านกันดูนะคะ :) x  x  สำหรับเบื้องหลังนั้น คอมิคนี้ทำในไอแพดโปรทั้งหมดค่ะ ส่วนภาพหน้าปก กับโลโกของ seraphim torus...
บอกตรงๆ แฮปปี้กับแนวเพนท์นี้มากกกกกสุดๆ และเพิ่งเจอเทคนิคใหม่ด้วย ช่วงนี้รู้สึกว่างานมันดูโอเคแล้วสำหรับตัวเรา คือชอบมากแล้ว เหลือเกลาๆให้ลง สไตล์นี้นั้นเป็นอะไรที่ เหมาะกับนิสัยการทำงานเรามากสุดๆเลย จริงๆมีอีกเยอะ แต่ไม่ได้โพสต์ที่อื่น ใครสนใจ ดูงานในแกลเลอรี่ลับได้ที่ http://buymeacoffee.com/meisan นะคะ . ถามว่าทำไมชอบเหรอ ชอบงานแนวที่มันเอาไปทำสินค้าต่อได้โดยตรงเลยน่ะค่ะ (ไม่ใช่งานคอนเซปต์) หมายถึงวาดแล้วเอาไปทำลายของอะไรสักอย่างแล้วมันสวย เอาไปแอพพลายด์เป็นภาพประกอบหนังสือ การ์ตูนได้ แล้วมันดูกลางๆมีกลิ่นการ์ตูนญี่ปุ่น ฝรั่งปนกันๆ ไม่ manga จ๋า ดีใจที่วาดรูปมาเรื่อยจนเจอที่หยุดตรงนี้สักที แล้วพัฒนาแนวนี้ต่อเลย ดีใจมากที่ยอมขายซินทีค เพื่อโฟกัสไอแพดโปร กับลงทุนซื้อหัวแปรงหลายเซ็ท ทดลองจนเจอที่ใช่ . ต่อไปนี้จะไม่แข่งกับใครเรื่องเพนท์เก่งๆถึกๆแล้วนะ หยุดตรงนี้แหละวาดแบนๆ แสงเงานิดหน่อย เจอทางแล้ว วิ่งในเลนตัวเองพอ . กว่าจะเจอตัวเอง บอกตรงๆหลงทางมาเยอะค่ะ ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราเป็นแนวไหนกันแน่ แต่จริงๆแนวเส้นถึกๆก็ยังทำอยู่นะ งานแนวนี้เอาไว้ทำดิจิตัลเฉยๆ ถ้างานอาร์ท มันก็มีแนวของมันอยู่ . แล้วเรื่องแปลกอย่างนึงเกิดขึ้น พอเราบอกว่าจะเลิกรับงานจ้าง ก็มีงานจ้างวิ่งเข้ามาเต็มเลย ทั้งงานวาด ทำเว็บ ทำคอนเทนต์ เลยไม่ได้เลิกรับสักที ^^; ก็คิดว่าถ้ามีก็ทำไปละกัน ไม่มีก็ไม่ต้องทำ ไม่ต้องคิดว่าจะเลิกรับงานจ้างอะไรแบบนี้หรอก จำกัดตัวเองไปเปล่าๆ มั้ง แต่เรารับเฉพาะลูกค้าที่เราโอเคด้วยนะ . ถามว่าทำไมไม่ชอบงานเพนท์ถึก เราเองก็ชอบดูนะ แต่พอลองทำเองแล้ว รู้สึกว่า ...มันต้องรู้เพิ่มอีกเยอะมากๆ (จริงๆศึกษาอยู่หมดแหละ ให้สอนสอนได้) แต่มันไม่ได้โฟกัสที่จุดแข็งที่เราเองสนใจเลย เช่น เรื่องการเลือกสีให้เด่น องค์ประกอบทางกราฟิค หรือ ความสวยงามเวลาเอาไปทำสินค้าอื่นๆ เราเลยไม่ได้สนใจแนวเพนท์ถึก และคิดว่า จะเลิกสอนแนวถึกๆด้วย คงไม่มีอีกแล้ว ถ้าอยากเรียนคงต้องไปเรียนที่อื่นจริงๆค่ะ . แต่เรื่องศึกษาพื้นเพิ่มก็คงศึกษาไปเรื่อยๆแหละค่ะ ส่วนคนที่ทำ...
สวัสดีค่ะ หลังจากทำ project Westal มาสักพัก ก็พบว่า เราอยากมีเวลาให้กับงานอาร์ทมากกว่านี้ เลยลดปริมาณการสอนตัวต่อตัวลง ดังนั้นจากนี้ก็จะเป็นการตัดสินใจอีกครั้ง นั่นก็คือ การลดจำนวนคอร์สลง เนื่องจาก คอร์สเหล่านี้ที่ตัดสินใจเลิกคนสอนมีจำนวนมากแล้ว ส่วนคอร์สที่เลิกสอน จะสอนออนไลน์(อัดวีดีโอสอน)แทนค่ะ -เลิกสอนคอร์ส digital painting ค่ะ เพราะพี่ตั้งใจจะทดลองลดปริมาณการใช้หรือ เลิกใช้คอมพิวเตอร์ในเร็วๆนี้ รวมถึงเลิกทำสไตล์เพนท์หนักด้วย (ถ้าซื้อ keyboard cover ของ ipadpro แล้ว) ไปโฟกัสที่คอร์ส ipad illustration -จากนี้ไปไม่มีนโยบายโปรโมชันลดราคาแล้วค่ะ รุ่นที่สอนแล้วลดให้จะเป็นรุ่นสุดท้าย -เลิกสอนคอร์สสีน้ำค่ะ -โฟกัสที่ลูกค้าที่เป็นกลุ่มผู้ประกอบการที่ต้องการวาดรูปเอง,คนทั่วไปที่วาดรูปไม่เป็น พื้นฐานน้อย ถึงปานกลาง -มีคอร์สหลักเหลืออยู่4คอร์ส foundation illustration,intensive illustration,content creation,ipad illustration นอกนั้นจะเป็นคอร์สที่จัดตามความต้องการของผู้เรียนค่ะ -พยายามทำทุกอย่างให้มันดูง่ายขึ้นค่ะ นโยบายใหม่ illustcourse เริ่มใช้ 1กพ. -ไม่รับสอนนักเรียนที่บ้าน -ไม่สอนในกลุ่ม facebook ยกเว้นนักเรียนเก่า -ไม่มีคอร์สกลุ่มอีกต่อไป ไม่เปิดแล้วค่ะ ไม่ว่ากรณีไหนก็ตาม จบที่เลข 17 รุ่น วันเกิดแม่ -ตัวต่อตัวเท่านั้น -อายุ 10 ปีขึ้นไป ไม่ยืดหยุ่น ไม่สอนเด็กเล็ก เด็กโตดูเป็นกรณี รับสอนแต่ผู้ใหญ่ -เราไม่มีการสอนเทสต์ -โฟกัสคอร์สออนไลน์ รายชื่อลูกค้างานบรรยายที่เป็นองค์กรของ illustcourse ตอนนี้มี บริษัท Synergy.co.ltd,SCG(ปูนซีเมนต์ไทย),แล้วก็ล่าสุดจะมีบรรยายที่กรมธนารักษ์...
สวัสดีค่ะ . ขอพูดอะไรเกี่ยวกับการลาออกหน่อย พอดีไปอ่านที่ วงศ์วสุ เพื่อนสมัยเรียนภาควิชาภูมิสถาปัตย์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ที่นับถือคนนึง เพื่อนเราเป็นคนที่ประสบความสำเร็จในด้านงานภูมิสถาปัตย์อย่างมาก (มีกิจการตัวเองคือ VVDESIGN ) เขาได้แชร์โพสต์ของคุณวินทร์ เลียววาริณเกี่ยวกับการลาออก . เกริ่นก่อนว่า ตัวเรา ตั้งแต่แรกแล้ว เราไม่เคยทำงานที่ไม่ใช่ และไม่ชอบเลยนะ คือเราหักดิบ ไม่ทำงานด้านภูมิสถาปัตย์ เราคิดว่าเพื่อนๆที่เลือกทางสายออกแบบทั้งหมด ทุกภาควิชานี้เก่งเสมอมา . เพราะตัวเรายอมรับเลยว่า ไม่สามารถที่จะออกแบบภูมิสถาปัตย์ให้เป็น'งานที่ดี'ได้จริงๆ จึงเลือกทำงานวาดรูป งานที่ชอบและคิดว่าทำได้'ดีกว่า'มาตลอด ดังนั้น แม้จะออกจากบริษัทที่ทำ เราก็ออกด้วยความรู้สึกที่ว่า งานนั้นใช่ และมีความสุข ถึงแม้จะมีปัจจัยหลายอย่างที่ทำให้เราต้องเลือกทางเดินแบบนี้ . นอกจากนี้เรายังได้รับอิทธิพลในการดำเนินชีวิต การใช้ชีวิต และมุมมองในการทำงานศิลปะต่างๆ มาจากสี่คนนี้หลักๆ ไม่มากก็น้อย . เจ้วันติส พี่สาวที่นับถือ และคุยกันเรื่องงานศิลปะ เต้ย น้องสาว ที่วาดรูปกับเรามาตลอด แผน เพื่อนที่นับถืออีกคน เพื่อนที่สอนอะไรเราหลายอย่าง เกี่ยวกับมุมมองในการสร้างงานเรื่อยๆ จอม เพื่อนที่วาดการ์ตูนมาด้วยกัน แต่ไปรุ่งกับงานออกแบบภูมิสถาปัตย์ จนไปทำงานที่อเมริกา ปัจจุบันให้คำปรึกษาเราเรื่อยๆเรื่องการทำงานด้านศิลปะ . ทุกคนต่างทำงานศิลปะที่นอกจากจะมีความรักในงานศิลปะแล้ว ยังต้องสร้างให้มันเกิดอาชีพ,เลี้ยงตัวเองและครอบครัวได้ดี . เพื่อนที่เคยเริ่มวาดๆการ์ตูนพร้อมๆกับเรา ทั้งในคณะและนอกคณะ.. ต่างก็มีงานของตัวเอง แล้วก็ดูไปได้ดีในสายอาชีพของตัวเองกันหมดทุกคน ไม่ว่าจะเป็น... . เป้ พันทิรา เพื่อนสนิทคนแรกในคณะ และเป็นเพื่อนที่วาดการ์ตูนด้วย เต้ย สริลลา เพื่อนสนิทในคณะที่ชอบงานสีน้ำของเขามาก . อื่นๆ . แล้วเราก็เลยค่อนข้างเห็นด้วยกับที่แชร์มาและความคิดเห็นของเพื่อนเรา วงศ์วสุ ทั้งเรื่องการลาออก ว่ามันมีข้อเสียยังไง และสเตตัสก่อนหน้านี้ เรื่อง headless chicken หรือไก่หัวขาดด้วย . นั่นก็คือ อาจารย์เราเคยบอกว่า... . ...
::::~ชี้แจงข่าวสาร(Notice)~::::  ภาพ Scrap และภาพร่างต่างๆที่ไม่ได้โพสที่ไหนติดตามได้ที่ https://instagram.com/meisanmui ค่ะ ส่วนแรงบันดาลใจจะย้ายไปโพสต์ในกลุ่มลับนักเรียน illustcourse หรือเว็บไซต์แทนค่ะ   for inspiration,progress and project Westal update,stay in touch at https://www.illustcourse.com Scrap and rough at https://www.instagram.com/meisanmui   ~อัพเดทชีวิตช่วงนี้~ ก็กลับมาวาดรูปได้แล้วตามปกติค่ะขอบคุณทุกคนมากๆเลยสำหรับกำลังใจค่ะเราจะใช้เวลาสองเดือนทำโปรเจค Westal artbook เล่มใหม่ค่ะที่เราจะขายต้นฉบับด้วย(เน้นชาวต่างชาติ) ซึ่งตอนแรกว่าจะขายในโปรไฟล์แต่ไม่เอาดีกว่าขายใน Deviantart อย่างเดียวค่ะ  I can go back to drawing normally.Thankyou very much for your encouragement.I will spend time 2 month to create project Westal,new artbook.That I will spend time to create and sell fanart.Available at Deviantart only.   แล้วก็เพิ่มระยะเวลาเป็นสองเดือนส่วนด้านล่างเป็นกฏที่เราเขียนไว้เพื่อให้ตัวเองเก็บไว้อ่านว่าแนวทางงานของเราจะเป็นแนวนี้ค่ะจริงๆเราไม่อยากสร้างข้อแม้ให้ตัวเองมากนะแต่ว่าเราอยากได้ไกด์ไลน์ที่เราสามารถปฏิบัติได้เลยสร้างมันขึ้นมา   I increase time...
มาดู 5 ข้ออ้างยอดฮิตของคนวาดรูปไม่เก่งสักทีค่ะ https://www.youtube.com/watch?v=cmHaFNLg7GM&t=602s
มาดูคลิปนี้กันค่ะ ว่าหมดไฟในการวาดทำอย่างไร [youtube https://www.youtube.com/watch?v=z4AAVuvTI7U&w=560&h=315] วันนี้พูดถึงเรื่องของการหมดไฟในการวาดทำยังไง สรุปเนื้อหาจากวีดีโอ:เรื่องของการหมดไฟในการวาดมันเป็นได้ทุกคน พี่เคยเป็น ตอนนี้พี่ก็เป็น ถามว่ามันเกิดจากอะไร น้องทำงานมาหลายปีมาก 4-5 ปีขึ้นไป ทุกคนจะเริ่ม หมดไฟจะเริ่มถามตัวเองว่า งาน illustration มันเป็นสิ่งที่เราอยากทำมันหรือเปล่า เราชอบมันหรือว่าเราทำมันได้ดี ถ้าถามพี่ เราไม่จำเป็นต้องหาแรงบันดาลใจข้างนอก กลับมาถามตัวเอง เรา หมดไฟ เพราะอะไร เราทำงานเยอะไปหรือเปล่า หรือว่าเรารู้สึกว่าอยากไปต่อทางด้านอื่น หรือเราชอบงานด้านนี้แต่เราเหนื่อยเกินไป พี่จะบอกให้เช็คตัวเอง เพื่อนพี่บอกว่าที่คุณ หมดไฟ เพราะคุณไม่เจอโจทย์ที่มันท้าทาย ถ้าคุณชอบงานวาดอยู่ คุณต้องหาโจทย์ที่ท้าทาย อย่าเพิ่งเลือกงานในตอนแรก เมื่อเก่งขึ้นแล้ว เลือกงานที่ทำให้เราเก่งขึ้น แล้วเราจะมีไฟไปเอง เราไม่จำเป็นต้องฝืนว่าเออ...ถ้าเราไม่อยากวาด แล้วเราไปทนวาด มันจะออกมาไม่ดี แต่ถ้าเป็นงานวาด มันบังคับให้เราต้องวาด บางทีการบังคับให้เราวาดมันก็ดี บางคนอาจจะบอก พี่ผม หมดไฟ ผมอายุเท่านี้แล้ว ทำไง น้องไม่ต้องดูคนอื่น การวาดรูปเป็นการแข่งขันกับตัวเอง อย่าคิดแข่งขันกับคนอื่น มันเหมือนกับน้องอย่าไปดูคนอื่น เวลาพัฒนาตัวเอง ให้ดูในลู่ตัวเอง เคยเห็นม้าแข่งไหม เขาปิดตาม้า น้องไปดูม้าตัวข้างๆน้องก็ไม่ถึงเส้นชัย การที่น้องหมดไฟในการวาด น้องอาจจะวาดมาเยอะ น้องเริ่มรู้สึกแล้วว่า การวาดอาจจะไม่ใช่สำหรับเรา อาจจะมีอย่างอื่น อันที่สองหางานวาดไม่ได้สักที ถามว่าเรื่องนี้แก้ไขได้ไหม มันอยู่ที่ตัวน้องว่าน้องเลือกที่จะแก้หรือยอมแพ้ ไม่มีทางเลือกไหนผิด มันเป็นชีวิตของน้อง มันเป็นชีวิตของเรา...
note ไว้สักหน่อย พอดีเริ่มกลับไปฝึกวาดรูปใหม่ได้สักพัก หลังจากมือตกมาสองปีเต็มๆค่ะ จริงๆก็ไม่ได้ทิ้งการวาดรูป แต่วาดออกมาแล้วมันไม่ค่อยเป็นตัว ซึ่งตอนนี้ก็เป็นไปได้ด้วยดี ฝีมือดูจะพัฒนาขึ้นๆ แต่ระหว่างนี้ เราก็ไปคุยกับเพื่อนๆหลายๆคน แล้วแต่ละคนก็ให้คำแนะนำที่แตกต่างกันออกไป ปัญหาของเราตอนนี้คือ... แค่คิดว่าจะต้องฝึกอนาโตมี่เพิ่ม แค่คิดว่าจะต้องวาดรูปที่มีความหมาย หรือว่าวาดรูปเพื่อสื่อความ ใจมันก็ไม่อยากจับดินสอแล้วจริงๆกลัวว่าถ้าฝืนตัวเองมากๆ จะดีดตัวกลับไปมือตกอีก หรือว่าทางที่ดี คือวาดๆไปก่อนนะ ทั้งๆที่สอนนักเรียน พร่ำสอนว่าอย่าวาดรูปที่แบนๆ ที่ไม่มีความหมายใดๆ สอนให้ทำได้ แต่พอตัวเองคิดจะทำบ้าง กลับรู้สึกแปลกๆ เรื่องอนาโตมี่เป็นหนักกว่า แค่คิดว่าจะต้องทำมัน แค่คิดว่าวาดรูปต้องมีมิติ ก็ไม่อยากจะจับดินสอขึ้นมาวาดรูปซะอย่างนั้น เลยคิดว่า ฝึกวาดรูปจากสิ่งที่มีอนาโตมี่น้อยๆก่อนอย่างอาหาร หรือ ภาพ doodle,zentangle น่าจะดี แล้วถ้าเรื่องมิติและพื้นฐานเป็นปัญหานัก ก็วาดให้มันแบนให้สุดไปเลยดีกว่า เหมือนแนวของ Lisa Congdon....เรนเดอร์แค่บางส่วนที่เราอยากเรนเดอร์ image cr.Lisa Congdon มีอีกเรื่องที่คาใจ ก็คือเรื่องเทรนด์ภาพ เราเองก็รู้ว่า ถ้าจะขายได้ต้องปรับตัวตามยุคสมัย จริงๆเราก็ศึกษาลายเส้นใหม่ๆอยู่บ้างและทำ remaster อย่างที่เห็นเราโพสในไทม์ไลน์ remaster study4 | artist paulina apc แต่ส่วนตัวไม่อยาก sell out ไม่อยากทำในสิ่งที่รู้ๆกันอยู่ว่ามันขายได้ อยากจะทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วขายได้ ก็มีบางคนบอกว่า อาร์ติสท์ไม่ได้ทำตามใจตัวเองตลอดเวลาหรอกนะ แต่ถ้าต้องทำตามใจคนอื่น เราก็ไม่เลือกที่จะวาดรูปหรอก เพื่อนก็บอกแค่วาดรูปแล้วคิดก่อนแค่นั้นเอง...
เคยคิดไหมว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญใน การวาดรูป? ระหว่างที่สอน จะสอนนักเรียนเสมอว่า ... การวาดรูป ไม่ต้องพยายามวาดให้เหมือน ถ้ามันวาดแล้วไม่เหมือน ก็ปล่อยไป ทำไมต้องวาดให้เหมือน เราไม่ใช่เครื่องพล็อต ไม่ใช่กล้องถ่ายรูป เราเป็น'มนุษย์' ... มีความรู้สึก บางคน เป้าหมายของ การวาดรูป  ไม่ใช่การเป็น great artist แต่เป็นเรื่องความสุขที่มีจากการวาดรูป ถ้าวาดรูป แล้วมันไม่มีความสุข เราจะวาดกันไปทำไม? ดังนั้นไม่ต้องเครียดหรอก ถ้าวาดสิ่งไหนแล้วไม่เหมือน มันแสดงให้เห็นว่า คุณเป็น"มนุษย์" คนหนึ่ง ดังนั้นวาดรูปแล้วอย่าเครียด อย่าเครียดว่าจะต้องเหมือนคนนั้นคนนี้ อย่าเครียดว่าจะต้องเอาให้ได้ภายในวันนั้นวันนี้ วาดไป เดี๋ยวดีเอง  เราจะบอกนักเรียนเสมอว่า สิ่งที่สำคัญกว่าคำว่า "เหมือน" คือ "ความรู้สึกขณะวาด" มากกว่า ถ้าถามเราว่า แล้วพื้นฐานที่ดีคืออะไร? พื้นฐานที่ดี คือรู้ว่า อวัยวะใด อยู่ตรงไหน สัดส่วนแบ่งยังไงให้วาดง่าย ดูเหมือนคน ก็พอแล้ว รู้ว่าจัดองค์ประกอบยังไงเรียกว่าสวย ใช้สียังไงคือดี แล้วที่เหลือ เราใช้ความรู้สึกในการวาดได้ ถามว่า การพูดแบบนี้ หมายถึงเซนส์ใช่ไหม? จะตอบว่า ใช่ และ ไม่ใช่ เพราะเซนส์ มันเป็นเรื่องติดตัว เหมือนประสาทสัมผัส เหมือนเรารู้ว่านี่คือรสเปรี้ยว นี่คือรสเค็ม การใช้คำว่าเซนส์ จึงเหมาะกับ การตัดสินว่าอะไรงาม ไม่งาม งามของอีกคน อาจจะไม่ใช่งาม สำหรับอีกคน หนังสือดีของอีกคน อาจจะไม่ดีสำหรับอีกคน เปรี้ยวสำหรับอีกคน อาจจะเป็นไม่เปรี้ยว ดังนั้น เสต็ปแรกของการวาด คือรู้ว่า...
เคยไหมเวลาที่เจออาจารย์ที่ชอบมากๆแต่เขาเปลี่ยนสไตล์การวาดซะอย่างนั้น  สำหรับเรา ถ้าถามว่าทำไมถึงเปลี่ยนสไตล์การวาด หลังๆมาจะพบว่าเราเปลี่ยนสไตล์การวาดให้ดูวาดง่ายขึ้น ไม่ถึกเหมือนเมื่อก่อน เรารู้สึกว่าเราไม่จำเป็นต้องทำงานถึกๆเพื่อพิสูจน์ฝีมือตัวเองเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะเราไม่ได้ทำงานในสตูดิโอไหนเลยหรือไม่ได้ทำกับสำนักพิมพ์ไหนเลย หรือแม้แต่การโฟกัสเรื่องงานวาด ไม่ใช่ว่าเราไม่ลองกลับไปทำงานวาด เรากลับไปทำ แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่ใช่เราจริงๆมันฝืนมาก สำหรับการรับจ้างวาด เราเลยจุดที่จะบอกว่าเรารักงานวาดและมันจะเลี้ยงชีพเราตลอดไป แต่ยังบอกว่าเพราะเราวาดจึงเป็นเราวันนี้เหมือนเดิม เรามีกิจการของตัวเอง แล้วลำพังการดูแล illustcourse ให้รันได้สมบูรณ์แล้วยังงานอดิเรกอื่นๆที่เราสนใจอย่างการแต่งนิยายอีก แต่ถ้าถามว่าสอนให้เพนท์งานถึกๆได้ไหมสอนได้ แต่เรารู้สึกว่างานเด็กสมัยใหม่ ทำถึกเหมือนกันหมด แล้วสไตล์ถึก ก็เป็นสไตล์ที่เป็นที่นิยมทั้งในไทยและในต่างประเทศ เราเลยไม่อยากถึก เวลาเห็นคนทำอะไรเยอะๆแล้วเป็นโรคไม่อยากทำเหมือนใคร อยากทำงานแบบเบาๆดูบ้างตอนนี้เราอยากลองเน้นลายเส้นแล้วลงสี flat เรียบๆเกลี่ยสีเท่าที่จำเป็นพอ เราคิดว่าชีวิตของคนแต่ละคนมีจังหวะชีวิตของมัน เหมือนกับว่า ถ้ายังไม่ถึงจุดที่เราดิ้นรนไขว่คว้า หรือค้นหาอะไรก็ตาม เราก็ยังจะไขว่คว้ามันต่อไปจนพบว่า สิ่งที่เราไขว่คว้ามันนำไปสู่สิ่งอื่นๆในชีวิตได้ นั่นแหละถึงจะถึงจุดที่เรารู้สึกว่าพอเถอะ ไปทำอย่างอื่นที่สนใจในชีวิตแล้ว เปิดโอกาสให้นักวาดรุ่นใหม่ๆขึ้นมาบ้าง ให้โอกาสคนรุ่นหลังๆทำงานบ้าง เหมือนที่น้องสาวเราพูดเอาไว้แบบนี้ การที่ใครสักคนเปลี่ยนลายเส้นมันจึงหมายถึงการที่ชีวิตหรือมุมมองของชีวิตของคนๆนั้นเปลี่ยนแปลงไป อาจจะไปสู่จุดใหม่ของชีวิต มันไม่ใช่จุดจบ หรือการที่ใครสักคนจะมาบอกว่าโอ๊ยคนนั้นหนะจบแล้วเรื่องการวาด วาดไม่เก่งขึ้น หรือไม่ได้พัฒนาขึ้น เพราะการที่คนเราพัฒนาขึ้น มันไม่ได้มีแค่มิติเดียว ไม่ได้มีแค่มิติของการวาดรูปเท่านั้น แต่ยังเป็นมิติของการพัฒนาตัวเองในด้านอื่นๆให้เติบโตขึ้นมาด้วย เราจึงคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นเรื่องมือตก วาดรูปไม่ดีขึ้น ล้วนนำไปสู่การพัฒนาตัวเองในด้านต่างๆทั้งสิ้น ดังนั้นอย่าไปตัดสินเลยว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นมันไม่ดี สมมติอาจารย์ที่เราชอบเปลี่ยนลายเส้น ก็ให้มองว่า เออ เขาอาจจะทดลองเทคนิคใหม่ๆ เพื่อทำให้งานเขาแปลกตาออกไปก็ได้ มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร การที่คนๆหนึ่งจะทดลองงานวาดแบบใหม่ๆดูบ้าง ยกตัวอย่างเช่น เซ็ทภาพประกอบนิยายของเรา ล้วนเป็นแนวใหม่ที่เราไม่เคยลองทำงานแนวนี้มาก่อน คือแนวลงสีเบาๆ ภาพประกอบนิยายที่เราเขียนที่ http://www.koronox.com พอเราลองทำแนวนี้เราพบว่าตัวเองสนุกมากที่ไม่ต้องคิดถึงเรื่องการเรนเดอร์ให้ละเอียด ให้หนัก...
วันนี้รีลสอนไกอาเกี่ยวกับการออกแบบ Helios คือ ระบบของพวกเขาที่รวม social และความรู้ทุกอย่างเข้าด้วยกัน วันนี้รีลสอนการออกแบบให้กับไกอา รีล:ไกอาเห็นรูปนี้ไหมครับ ทั้งๆที่มันน้อยขนาดนี้แต่ก็มีความหมาย และผมคิดว่านำไปทำสินค้าได้ ให้กับเพื่อนๆที่สนับสนุนทีมเรา ไกอา:ค่ะรีล แล้วหลักๆคุณเลือกฟอนท์ และมีแนวคิดในการออกแบบยังไงคะ รีล:เอาตรงๆนะครับเรื่องของการออกแบบเป็นเรื่องของความเหมาะสมและความรู้สึกเป็นหลักเลย เช่น เราต้องการจะสื่ออะไรออกมา เราจะใช้เครื่องมืออะไรในการออกแบบ ผมต้องการสื่อว่า "ทุกความเศร้าทุกหยดน้ำตาของคุณสามารถเป็นต้นกล้าไปสู่ความใฝ่ฝันของคุณได้ " ผมจึงออกแบบเป็นตัว I แล้วก็ใส่หยดน้ำตาสองหยดและดาวหยินหยาง แปลว่าเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่จะมีความฝัน สิ่งนี้เราเรียกว่า concept หรือแนวคิดในการออกแบบครับ ไกอา:จำเป็นไหมคะที่ฉันต้องอัพทักษะให้เท่ากับคุณ รีล:ไม่จำเป็นครับ ขึ้นอยู่กับความต้องการของคุณว่าคุณอยากจะเป็นอะไร และอยากเอางานวาดไปใช้อะไร ไกอา:สมมติฉันแค่อยากวาดรูปก็ต้องเรียนเรื่องการออกแบบเหรอคะ รีล:ใช่ครับ เพราะการออกแบบที่ดี แม้ลายเส้นคุณไม่สวยเลย คุณสามารถใช้การเล่าเรื่อง หรือการออกแบบอื่นๆช่วยได้ เช่น negative space,lighting,composition ครับ เพียงแต่การวาดรูปเพื่อการออกแบบคุณไม่ต้องเน้นทักษะมากเท่าผม ไกอา:งั้นฉันวาดรูปเก่งน้อยกว่าคุณ ฉันควรต้องอัพทักษะการออกแบบใช่ไหมคะ รีล:ผมเป็นสายทักษะ สายออกแบบครับ แต่ผมไม่เป็นเรื่องการตลาดเลย ถ้าผมจะทำสินค้าหรืออะไรขายเกี่ยวกับงานตัวเองผมต้องพึ่งชิโด แต่คุณไม่จำเป็นต้องอัพ Extream แบบผมก็ได้ คุณจะอัพการตลาดให้งานคุณบาลานซ์สามารถขายงานเองได้ก็ได้ครับ ไกอา:แล้วจริงๆการออกแบบเป็นเรื่องของอะไรคะ รีล:การตัดสินใจ และการแก้ไขปัญหาครับ โดยส่วนมาก การออกแบบจะทำเพื่อสร้างอะไรสักอย่างและระหว่างนั้นมันจะมีปัญหาให้เราตามแก้จนกว่างานจะเสร็จ ไกอา:คุณเอาแรงบันดาลใจมาจากไหนคะ รีล:ส่วนมากมาจากชีวิตของผมครับ คืออย่างนี้ ถ้าชีวิตคุณไม่ดี คุณบริโภคสิ่งที่ไม่ดี งานคุณก็จะออกมาไม่ดี เหมือนคุณกินของไม่ดีเข้าไปหนะครับ ร่างกายคุณก็จะไม่ดี ดังนั้นคุณต้องเสพย์รสนิยมครับการเป็นนักออกแบบ ไกอา:รีลคุณจะสอนหลักการออกแบบให้ฉันได้ไหมคะ รีล:หลักการออกแบบของผมมีข้อเดียวครับ อย่างอื่นคุณสามารถหาได้ใน Helios ก็คือ ผมต้องถามตัวเองก่อนว่าทำไมต้องออกแบบสิ่งนี้ ออกแบบแล้วเราได้อะไร  พอเสร็จแล้วก็ออกแบบ ขั้นตอนในการออกแบบไม่สำคัญเท่ากับเหตุผลว่าทำไมคุณถึงออกแบบสิ่งนั้น...
อาจารย์เซียล:สวัสดีจ้ะ นักเรียนทุกคน ชิ​โด ปริซึม แนะนำตัวหน่อยจ้ะ วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องการทำสินค้าจากงานวาดขายยังไงให้ประสบความสำเร็จ ชิโด:ผมชิโดจากโรงเรียนแซงจูรีทอรัสครับ ปริซึม:ปริซึมจาก St.เฮสเทรีย บลิสค่ะ อาจารย์เซียล:ได้ยินว่าทั้งสองคนกำลังจะทำแบรนด์ของตัวเอง นั่นก็คือ แบรนด์ Chism's Charm  ไม่ทราบว่าสินค้าเกี่ยวกับอะไรจ้ะ ปริซึม:มีหลายอย่างค่ะ แต่หลักๆแล้วเป็นสินค้าแฟชัน อาจารย์เซียล:ทำไมเราเลือกทำสินค้าแฟชันจ้ะ มันมาไวไปไวนี่ ชิโด:ของพวกเราจะไม่เน้นตามเทรนด์ครับครู เราจะเน้น product design ที่เรียบๆขายได้นานๆและมีฟังก์ชัน โดยรีล คนออกแบบนั้นได้ทำให้มันง่าย ดูสวย และใช้วัสดุอย่างดีครับ อาจารย์เซียล:แล้วมันเกี่ยวกับการวาดยังไงจ้ะ ปริซึม:กระบวนการออกแบบสินค้าต่างๆต้องใช้การวาดหมดเลยค่ะ ถ้าวาดไม่เป็นก็ออกแบบไม่ได้ การออกแบบทุกแขนงถึงแม้จะมีเครื่องมือช่วย แต่ก็ต้องวาดรูปเป็นค่ะ อาจารย์เซียล:ทำไมเราตั้งชื่อแบรนด์ว่า Chism จ้ะ ชิโด:มันเป็นชื่อเราสองคนรวมกันครับ ชื่อผมอยู่หน้าเพราะโดยมากผมเป็นคนตัดสินใจ แต่ปริซึมเป็นคนต้นคิดว่าใช้ชื่อนี้ เพราะออกเสียงง่าย และมีความเป็นเอกลักษณ์ครับ อาจารย์เซียล:สินค้าของพวกเธอเป็นอะไรจ้ะ ปริซึม:เป็นชุดชั้นในที่ติดเครื่องประดับประจำราศีที่สลักฉลุเลเซอร์บนทองเหลืองจากภาพวาดของรีลโซลคีนค่ะ ชั้นในก็ออกแบบโดยเขา อาจารย์เซียล:ทำไมเธอเลือกออกแบบชุดชั้นในจ้ะ ปริซึม:เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่พวกเราจะต้องใส่กันแน่ๆ ส่วนพวกหนู เลือกออกแบบชั้นในผู้หญิง เพราะผู้หญิงจะเลือกชั้นในมากกว่าผู้ชายและมีกำลังซื้อเยอะถ้าชอบจริงๆค่ะ อาจารย์เซียล:แล้วพวกเธอวางแผนการตลาดยังไงบ้างจ้ะ ชิโด:เราสร้างกลุ่มเฝ้าระวังภัยหญิงขึ้นมาแล้วถ่ายคลิปโปรโมทก่อนวันงานครับ อาจารย์เซียล:เธอคิดว่าการวาดรูปให้เก่งสำคัญกับการออกแบบยังไง ปริซึม:คนวาดรูปเก่งจะมีทักษะนำภาพออกมาจากหัวได้ดีกว่าคนวาดรูปไม่เก่งค่ะ ใครที่จะไปสายออกแบบต้องหัดวาดรูปเอาไว้นะคะ อาจารย์เซียล:พวกเธอคิดว่าการวางแผนในทิศทางของแบรนด์สำคัญมากไหม ชิโด:สำคัญครับ เพราะเราจะได้รู้ว่าเราจะต้องใช้คำพูดยังไงกับลูกค้า ตราสินค้าเป็นยังไง และทั้งหมดโดยรวมก็เกี่ยวกับแบรนด์ทั้งสิ้น อาจารย์เซียล:ปริซึมมีวิธีฝึกวาดรูปไหมจ้ะ ปริซึม:ปริซึมมีความสนใจหลายอย่างค่ะ หนูวาดรูปเพื่อให้สื่อสารไอเดียในหัวออกมาได้เท่านั้นก็พอแล้วค่ะ อาจารย์เซียล:มีอะไรจะแนะนำเพื่อนๆที่ต้องการทำสินค้าจากการวาดรูปไหม ปริซึม:อย่าคิดว่าสินค้าจะต้องเป็นการวาดรูปตรงๆอย่างเดียว มันจะเป็นอะไรก็ได้ค่ะ เพียงแต่ต้องสอดคล้องกับกลุ่มเป้าหมายที่เราต้องการ ปริซึมว่าอย่างนั้น อาจารย์เซียล:ทำไมบางคนขายไม่ดี ชิโด:ไม่เข้าใจตลาดที่ตัวเองจะไป กับ ฐานลูกค้าไม่เยอะพอครับ อาจารย์เซียล:แล้วทำยังไงให้ขายดี? ปริซึม:ต้องตั้งราคาให้เหมาะสมกับกลุ่มเป้าหมาย มีสินค้า ราคาที่เหมาะสม สถานที่ๆจะขายเหมาะสม แล้วก็โปรโมชันสินค้าที่เราต้องการเสนอค่ะ และที่สำคัญคือฐานลูกค้าค่ะ อาจารย์เซียล:แล้วกลุ่มเฝ้าระวังภัยผู้หญิงเราได้ทำอะไรกับมันไหมจ้ะ ชิโด:เราไม่ได้ขายครับแค่ให้ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันตัวแบบต่างๆของผู้หญิง ชั้นในเราสามารถป้องกันตัวได้ครับ มีเข็มเล็กๆด้านใน และถึงวันงานเราก็บอกว่าเรามาเปิดบูธ เท่านั้นเองครับ เรื่องนี้ปริซึมเก่งกว่าผม เขาขายมาก่อน อาจารย์เซียล:อะไรสำคัญในการทำผลิตภัณฑ์ให้ดีจ้ะ ปริซึม ปริซึม:ความเข้าใจในลักษณะและประเภทของสินค้าค่ะ อาจารย์เซียล:ปริซึม ชิโดบอกเพื่อนๆในห้องหน่อย...

Popular